Foto's maken, of: het besmettelijke 'Digitale-Camera-Virus'

Het is zover: na lang behoord te hebben tot de groep der DigiCam-lozen, zal ik vanaf morgen de trotse bezitter zijn van mijn eigen BenQ C40.

Is 'ie niet prachtig? Ik kan er ook filmpjes mee maken en inzoomen. Samen met een flitser en een 'red-eyes-reducer' is dat alles wat een fotograaf van mijn kaliber nodig heeft. Natuurlijk zit er nog meer op. Geïnteresseerden kunnen dat hier nalezen.

Eerst had ik nog zoiets van: waarom moet ik in hemelsnaam een digitale fotocamera? Maar sinds ik hier en daar de prachtige plaatjes heb gezien die een digicam oplevert, begon ik steeds meer te twijfelen. Het is makkelijker, mooier en nog goedkoper ook. Mislukte foto's kun je met één druk op de knop wissen (niks geen ontwikkelingskosten en teleurstelling dus) en afdrukken kost nog minder geld dan met een gewone fotocamera. Kortom: alleen maar voordelen en geen nadelen. Toch besloot ik nog geen digicam te kopen; vooral vanwege de prijs en het feit dat ik nou ook weer niet zo vaak foto's maak. Die laatste twee oneffenheden zijn nu verdwenen. Omdat ik al m'n tentamens heb gehaald, willen m'n ouders meebetalen. Daarnaast heb ik zo het idee dat de kwaliteit van de foto's, de lage kosten en het gemak waarmee alles gebeurt het gebruik van de digicam alleen maar stimuleren. Met andere woorden: omdat het allemaal zo leuk, goedkoop en simpel is, zal ik m'n camera meer en meer gaan gebruiken.

Also, als het meezit heb ik morgen dus m'n eigen digitale fotocamera. Dat is goed. Zo kan ik mooie foto's maken van m'n vakantie in Praag. Nu roept m'n Leffe en wil "The Godfather: Part II" zich laten afspelen.

Kamerperikelen (I)

Het is een goede week geweest. Na maandagochtend eerst bij de Formido witsel, kwasten en verf te hebben gehaald en bij de Kwantum vloerbedekking en gordijnen, toog ik met mijn vader en m'n zusje in een volgeladen auto naar het midden des landsch. Aldaar stond ons de zware taak te wachten de afzichtelijk gifgroene kamer die deze maand de mijne was geworden, om te toveren tot een heusch paradijs. Uyteraerdt begonnen we bij het spreekwoordelijke begin: het plafond. Zag het er voorheen nog uit als een grijs, vuil geheel, vol vlekken en vegen, na een behandeling van mijn padre was het (weer) zo wit als een onbeschreven vel papier. Ondertussen hadden zuslief en ik de deur en het tweetal planken dat zich aan de muren bevindt geschuurd en de muren schoongemaakt, zodat we snel aan de slag konden met verven. De Goden waren me gelukkig goed gezind, want met de laatste druppel verf was een paar uur later precies elke vierkante centimeter geverfd. Nog even de vloerbedekking leggen en onze doelstellingen voor maandag zouden gehaald zijn. Even werd ruim twee uur. Ik had het dan ook slechts één keer eerder gedaan en toen had ik ervaren hulp. Niettemin kan ik een vleugje trots niet verbergen wanneer ik zeg dat het er toch best netjes bij ligt nu. :-) Rond half 9 keerden we dan ook moe maar voldaan terug naar huis.

Dinsdagochtend wisten we met veel bloed, zweet, maar vooral moeite twee auto's compleet vol te stouwen met een bed, een bank, een bureaustoel, een tv, een video, een DVD-speler, een Nintendo 64, twee rekken, een kast en een handvol dozen met verhuisspullen (vooral boeken). Zondagavond had ik reeds op papier een heuse kamerinrichting bedacht, zodat het deze dinsdag alleen nog maar op neerzetten zou aankomen. Ook dat bleek moeilijker en vooral tijdrovender dan gedacht. Samen met Sanne en mijn ouders ben ik toch nog tot een uur of drie bezig geweest met inrichten. Resultaat: een zeer leefbare kamer.

Woensdag moest ik werken, dus werd het donderdag eer ik weer naar Tuindorp-West kon. Ditmaal met mijn moeder en Mirjam (m'n zusje), beladen met nog wat planken voor m'n rek, veel glazen, DVD's, een lamp, een klapstoeltje en wat dies meer zij. Na een fiks potje "Mario Kart 64" (which 0wns heavily, by the way), keerden de dames weer huiswaarts en bleef ik alleen achter. Mijn plan was om alle zenders in te stellen op m'n tv, maar daar kwam weinig van terecht. Huisgenote Nienke nam me mee de 'buurt' in en liet me zien waar de dichtstbijzijnde supermarkt is en waar het winkelcentrum van Overvecht zich bevindt. In dat winkelcentrum hebben ze overigens alles! Van een FreeRecordShop tot een Kruidvat; van een Gall & Gall tot een Hunkemöller; van een McDonalds tot een Expo. En alles daartussenin. Ik ben content, zoals Ditte dat zo graag placht te zeggen. Terug op m'n kamer kwam ook Jeroen net aan en hebben we (uyteraerdt) "Mario Kart 64" gedaan en thee gedronken. Niet veel later kwam ook Ditte en werden de Zuid-Afrikaanse ananasschijven uit m'n TPG-kerstpakket soldaat gemaakt. Rond half 5 besloten we naar Ditte's huis te gaan, om aldaar te eten. Ik zal u het 'Jeroen-zuigt-aan-mijn-ijsje-incident' besparen... Ook de rest van de avond is bij u bekend.

Vanmorgen toen ik voor het eerst wakker werd gebeld (om 7.30 u. nota bene!) in mijn nieuwe kamer, had ik het idee dat mijn eerste kater ooit zich ging aandienen. Gelukkig bleef hij achterwege. Rond 10 uur waren m'n ouders er alweer. Zij brachten mijn fiets en nog meer DVD's en andere spullen. Bij de Gamma (die zich ook in het nu al beroemde winkelcentrum van Overvecht bevindt) hebben we vervolgens nog het een en ander aan electra en een plank gekocht, waardoor ik nu de trotse bezitter ben van een soort 'aanrechtje' / 'koffie-en-thee-tafeltje'. Verder hebben we mijn Goddeleycke "Once Upon a Time in America"-poster boven m'n bank opgehangen.

Zondag zal die eer ten deel vallen aan de "Godfather"-poster die op dit moment nog in Zeist staat. Ik zit er ook nog aan te denken om de volgende poster aan mijn deur te hangen, maar die moet ik dan echter wel eerst ergens zien te kopen.

Anyway: ik woon nu officieel op kamers! Zodra ik terug ben van vakantie (rond 15 augustus zal dat zijn), neem ik ook mijn computer mee en zal ik me het grootste gedeelte van de tijd in Utrecht bevinden. Kom gerust eens een keertje langs. :-)

Bløf, of: ik hoef niet meer naar buiten want er is nog wel wat.

She's my angel, she's a little bit better than the one that used to be with me.

Ik heb de muziek van Bløf nooit mooi gevonden. In den beginne schiepen zij "Liefs uit Londen"; mijns inziens nog redelijk verteerbaar. Ook "Aan de kust" was lang niet verkeerd. Daarna ging het mis. "Wat zou je doen" zorgde voor een dusdanige aversie dat de heren uit Zeeland weinig goeds meer konden doen. Wat een verschrikkelijk zeiklied zeg! (Ja! Ik zeg dat jullie klootzakken zijn!) Sindsdien heb ik een ongekend grote afkeer jegens dat Zeeuwse tuig. Met wangedrochten als "Harder dan ik hebben kan" en "Dansen aan zee" maak je het dan vervolgens echt niet goed. Toch merk ik dat ik op de een of andere manier onbewust mijn standpunt aan het verliezen ben. Die verandering van mening begon met "Ze is er niet" en "Dichterbij dan ooit"; het had wel iets. "Hier" en "Mooie dag" bleken zelfs zeer goed aan te horen. Toen kwam "Omarm me" en heel stiekem moest ik bekennen dat ik het geluid steeds wat harder deed wanneer dat lied opstond. Nu is er "Holiday in Spain"... Wat een pareltje. Het moet door de Counting Crows komen, want Bløf is kut. Klootzakken.

M'n schoenen zijn gejat, maar ik hoef niet meer naar buiten want er is nog wel wat.

Weee-heeeej I'm still alive!

Hoewel ik op dit moment niets liever doe dan naar bed gaan, is de drang om even mijn blog te up-daten toch groter. Niet dat ik iets zinnigs te melden heb, overigens. Na twee Kanonnen en een behoorlijk moe-zijn is mijn concentratie en denkvermogen dusdanig afgestompt dat ik weinig blogwaardigs kan bedenken. Pas de problème, wat mij betreft. Ik wilde slechts even zeggen dat ik nog leef. Na een week voor mezelf zorgen ben ik nog steeds niet uitgehongerd en is het huis nog steeds niet afgefikt. Ik kan het wel. Niet dat ik al bijzonder veel thuis ben geweest, maar dat terzijde. Ik had allemaal nobele plannen die ik in deze twee weken van alleen-thuis-zijn wilde uitvoeren (zoals onze vakantie naar Praag uitstippelen e.d.), maar daar is nog weinig van terecht gekomen. Ik heb het te druk met andere dingen, als werk en leuke dingen doen (uitgaan, pokeren, films kijken en wat dies meer zij). Gelukkig kan ik zo'n beetje elke dag bij de post werken, zodat ik voor zowel mijn vakantie, de Budapest-reis, m'n kamer als het komende studiejaar wat geld kan sparen. Daarnaast blijft de ziekte die DVD's verzamelen heet mij en vooral mijn portemonnee verschrikkelijk martelen. Het zij zo.

Ik zit de hele tijd met "Child In Time" van Deep Purple in mijn hoofd. Het kan erger, als je het mij vraagt. Nu ga ik slapen. Morgen naar mijn liefje in Zeist en 's avond "Scarface" voor de zoveelste keer afkijken. "Scarface" heerscht! Now die! Mothafockah!

Ow! Nog wat! Ik ben "The Godfather" aan het lezen. Wow, wat een briljant boek. Ik schaam me welhaescht dit te zeggen, maar ik moet bekennen dat dit boek zelfs nog beter is dan de briljante film. Respect voor Mario Puzo!

Verder heb ik een Movie Top 20 gemaakt. U kunt 'm hier bekijken. ;-)

Tabee ende Welterusten.

R.I.P. Marlon Brando

Toen ik vanmiddag mijn favoriete forum bezocht, stond mijn ademhaling even stil. De enige echte Godfather is gisteren overleden. Het was ook gisteren dat ik van mijn vrienden een prachtige poster voor mijn verjaardag kreeg. Een poster van Marlon Brando in zijn sublieme rol als Don Vito Corleone. Een naar gevoel bekruipt me, maar het voelt vooral heel eng. Eng ook, omdat ik vandaag, nog zonder op de hoogte te zijn van het slechte nieuws, het boek "The Godfather" van Mario Puzo gekocht heb, met zowel op de voor- als achterkant een foto van Marlon Brando. Nu is hij dood. Als Don Vito Corleone was hij geniaal.

"But now you come to me and you say -- 'Don Corleone give me justice.' -- But you don't ask with respect. You don't offer friendship. You don't even think to call me Godfather. Instead, you come into my house on the day my daughter is to be married, and you ask me to do murder, for money. What have I ever done to make you treat me so disrespectfully?"

Requiescat In Pace, Godfather.

Kamer0wnage!

Mijn kamer is 0wnage. Net terug uit Utrecht, wil ik er het liefst alweer naartoe. Er moet nog een hele hoop aan gedaan worden, maar ik heb zo het idee dat dat allemaal best leuk zal zijn. Allereerst wil ik over twee weken het plafond gaan witten en de muren van hun gifgroene kleur ontdoen. Met welke kleur ik dat wil gaan doen is me nog niet helemaal duidelijk, maar dat het mooi gaat worden staat vast. Vervolgens zal ik er een mooie, (waarschijnlijk) zandkleurige vloerbedekking in gaan leggen, waarna de fundamenten voor mijn schatkamer een feit zijn. Vandaag hebben we zo'n beetje al het mogelijke opgemeten. Met een lengte van 4,80 m. en een breedte van 3,00 m. komt de totale oppervlakte op 14,40 m². Daar moet dus qua inrichting wel iets van te maken zijn. Als ik alle spullen die ik op m'n kamer wil hebben komende week opgemeten heb, kan ik op schaal een mooi plattegrondje gaan maken om eens te kijken hoe ik mijn kamer het best kan gaan inrichten. Ik heb er nu al zin in. :-)

Ik kreeg trouwens deze week een mailtje waarin stond dat ik toegelaten ben tot een zogenaamd 'elitair leesclubje'. Waar bij Ditte's clubje het thema cultuurfilosofie is, zal dat in mijn leesgroep Oudheid gaan worden. *Kwijl* U zult begrijpen dat ik me hier heel erg op verheug.

Een ander mailtje vertelde mij deze week dat de 'Special Edition' DVD van "Se7en" (zie afbeelding) bij de Free Record Shop in Gouda klaarligt om door mij opgehaald te worden. Met de kortingsbon via Internet en de cadeaubon die ik voor mijn verjaardag heb gekregen, kost dit pareltje me slechts €4,99. Trek daar de €7,00 van af die ik voor de 'normale' versie (die ik reeds had en nu heb verkocht) heb ontvangen bij op en u zult tot de conclusie komen dat ik straks of morgen met een winst van wel €2,01 en een übergeile DVD de winkel uitloop. Life is sweet. Nu nog kijken of ik mijn normale versie van "Spartacus" ook nog op zo'n manier voor de S.E. (*klik*) weet te vervangen.

Goed, genoeg voor dit moment. Ik ga maar eens een Argus doorbladeren om te zien of er leuke 'promo-artikelen' instaan.