Een Onmagisch Weekend

Na een Reeuwijks weekend ben ik vanmorgen weer aangekomen in het prachtige middelpunt van Nederland dat het Utrechtse heet. De zon schijnt en het is heerlijk koud buiten. Echt van dat 'rode wangen weer' waarin het warm aangekleed heerlijk wandelen is. Hopelijk is het komend weekend net zo lekker, wanneer ik in het Gelderse vertoef.

Goed, om terug te komen op de titel van deze blog: het was een onmagisch weekend. Had ik vorige week nog geconcludeerd dat een computerloos weekend in Reeuwijk uitermate geschikt is voor de studie, afgelopen weekend gooide een zekere W.J. Maryson (ook bekend als: mijn favoriete schrijver) kleurloos roet in het spreekwoordelijke eten. Toen ik vrijdag namelijk richting Thuis ging, liep ik op Utrecht C.S. even de Bruna in, alwaar ik tot mijn grote verbazing en blijdschap het langverwachte, laatste deel van de "Onmagiër"-trilogie tegen het lijf liep.

Nog voor ik het goed en wel besefte had ik het gepakt, afgerekend en liep ik al lezend naar perron 5. Het verloop van de rest van mijn weekend lijkt me duidelijk. Naast korte onderbrekingen als slapen, eten, werken en tennissen, bestond dat weekend namelijk uit één ding: lezen. Om 11 uur gisterochtend legde ik het boek dan ook moe maar voldaan uitgelezen naast me neer. 450 pagina's weggetikt in 10 uur; ging het met studieboeken maar zo snel, dan kon ik vijf vakken per blok volgen. Van studeren is dit weekend echter weinig gekomen, want veel meer dan één hoofdstuk uit "Guns, Germs & Steel" heb ik niet gelezen. Dat moet vandaag en morgen dus maar gebeuren.

Verder heb ik met m'n zusje (die ik hierbij 'verplicht' ook een blogspot te beginnen) de film "White Chicks" gekeken. Hoewel qua verhaal natuurlijk niet al te sterk, zaten er in deze film toch een aantal dusdanig hilarische momenten dat ik moeite had om bij te komen van het lachen. Kortom: ondanks de 4.1 die "White Chicks" op IMDB krijgt, toch een leuke film.

Ik hoorde op het nieuws dat de Engelsman Bigsley is onthoofd. Het filmpje is uiteraard alweer op internet te vinden, maar ik ga het niet kijken, noch opzoeken. Als ik aan het vorige en enige onthoofdingsfilmpje dat ik keek denk, word ik weer misselijk en krijg ik het koud van binnen. En dan had ik het geluid nog niet eens aan staan. :-/ Het is te ziek voor woorden en als die onthoofdende onmensen - want dat zijn het - denken dat ze er ook maar iets mee oplossen dan hebben ze het mis! Stelletje gestoorden.