Foto's maken, of: het besmettelijke 'Digitale-Camera-Virus'

Het is zover: na lang behoord te hebben tot de groep der DigiCam-lozen, zal ik vanaf morgen de trotse bezitter zijn van mijn eigen BenQ C40.

Is 'ie niet prachtig? Ik kan er ook filmpjes mee maken en inzoomen. Samen met een flitser en een 'red-eyes-reducer' is dat alles wat een fotograaf van mijn kaliber nodig heeft. Natuurlijk zit er nog meer op. Geïnteresseerden kunnen dat hier nalezen.

Eerst had ik nog zoiets van: waarom moet ik in hemelsnaam een digitale fotocamera? Maar sinds ik hier en daar de prachtige plaatjes heb gezien die een digicam oplevert, begon ik steeds meer te twijfelen. Het is makkelijker, mooier en nog goedkoper ook. Mislukte foto's kun je met één druk op de knop wissen (niks geen ontwikkelingskosten en teleurstelling dus) en afdrukken kost nog minder geld dan met een gewone fotocamera. Kortom: alleen maar voordelen en geen nadelen. Toch besloot ik nog geen digicam te kopen; vooral vanwege de prijs en het feit dat ik nou ook weer niet zo vaak foto's maak. Die laatste twee oneffenheden zijn nu verdwenen. Omdat ik al m'n tentamens heb gehaald, willen m'n ouders meebetalen. Daarnaast heb ik zo het idee dat de kwaliteit van de foto's, de lage kosten en het gemak waarmee alles gebeurt het gebruik van de digicam alleen maar stimuleren. Met andere woorden: omdat het allemaal zo leuk, goedkoop en simpel is, zal ik m'n camera meer en meer gaan gebruiken.

Also, als het meezit heb ik morgen dus m'n eigen digitale fotocamera. Dat is goed. Zo kan ik mooie foto's maken van m'n vakantie in Praag. Nu roept m'n Leffe en wil "The Godfather: Part II" zich laten afspelen.