Sporen in de Tijd
Het raadsel van te zijn, in tijd,
ontbloot zijn koel gelaat,
als 't jaar ongrijpbaar overgaat
in nieuwe stroom vergank'lijkheid
En in die schier ontastb're tel
ligt eeuwigheid besloten
met eindigheid doorschoten
gevangen in een mand van vel
't Besef een lijf in tijd te zijn
ontleent aan zinnen haar bestaan,
aan 't soepel, glijdend overgaan
van gevoel in scherp venijn.
Het raadsel van te zijn, in tijd,
ligt weggeborgen in mijn brein:
de dag, de nacht van wezenlijk zijn,
in nieuwe stromen eeuwigheid.
W.J. Maryson
posted by Erik @ 10:21 p.m.
8 Comments:
wow erik, van wie is dit?
[fluister]toch niet van jezelf? anders respect
jezus wat goed! als dit van jezelf is vul jij vanaf nu het poëziehoekje, dat lijkt me duidelijk :)
het is dus van meneer maryson van hieronder... voor de duidelijkheid
*Gniffel* Jawohl, van Wim Stolk het is. Iemand toevallig 1 tegen 100 gezien afgelopen zondag? Wim / W.J. Maryson zat in de stoel! :-)
en? konnie t een beetje?
Hij ging bij vraag 14 of 15 de mist in, met nog 12 spelers tegenover zich. Erg zonde, want het was een vrij simpele vraag (Griekse Mythologie - 'moeilijk'): Wat stond er op de appel die de aanleiding was tot de Trojaanse Oorlog? Daarbij had hij keuze uit drie antwoorden:
a) Ken jezelf
b) Voor de mooiste
c) Bezint eer ge begint.
Hij koos voor de eerste, maar had zich natuurlijk moeten bedenken dat gnothi seauton de 'spreuk' was die op de tempel in Delphi stond.
Tei Kallistei had het moeten zijn, uiteraard. Uiteindelijk ging de Wim dus met lege handen naar huis.
jee, dat wist ik zelfs :D
...en ik niet.
Nu wel. Ben na die tijd eens diep, diep in mijn dikke mythologie-folianten gedoken. Bijkomend (?) plusje: allerlei verhaal-ideeën opgediept.
Een reactie posten
<< Home