Postbodetroubles

Ik zal proberen eens een korte Blog te schrijven. Moet lukken, aangezien ik gisteren mijn inspiratie grotendeels heb verbruikt in de lange Blog hieronder. Nu iets korts dus.

Ik kreeg vanmorgen een telefoontje van mijn 'teamleider' bij de TPG Post. Na het quasi-interesse-tonende begin ('Ha Erik jongen. Hoe gaat het ermee?') maakte deze Ed (want zo heet hij) wat omslachtig zijn bedoelingen duidelijk.'Zou je deze week misschien nog een keer willen en kunnen komen werken, eventueel?'
Hoewel ik natuurlijk direct het antwoord 'Ja! Ja! Graag! Graag!' op mijn lippen had liggen (extra geld is immers nooit weg), besloot ik tot het wat koelere 'Mjah, ik zou vrijdag eventueel misschien wel kunnen werken.'
Ik werk de laatste tijd elke vrijdag, dus zo gek stond hij daar uiteraard niet van te kijken. Edoch! Dacht ik eerst dat ik weer gewoon mijn vertrouwde ochtend- en middagwijkje in Gouda mocht gaan doen, nu kwam de werkelijke (spreekwoordelijke) aap uit de (spreekwoordelijke) mouw: in Voorburg - 'Waar?! Voorburg?' - kwamen ze mensen tekort om telefoonboeken te bezorgen. Of ik zo vriendelijk zou willen zijn om daar een handje te helpen. 'J... ja... ja, dat zal wel gaan, denk ik.'
Fuck it. Ik kom daar nooit! Hoe moet ik ooit de straten daar kennen? Daar heb ik me weer mooi in laten lullen. Ed should be shot. Maar ach, het betaalt goed en alles zal wel op z'n pootjes terecht komen. Dat komt het toch altijd?